Systemy uli w pasiekach polskich
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok III, nr 3, marzec 1952 — LEON BORNUS
LEON BORNUS
strona 7
W każdym najszczuplejszym bodaj gronie pszczelarskim możemy spotkać się z zapamiętałymi zwolennikami ula Dadana lub warszawskiego czy też innego typu. Starają się oni przekonać swoich przeciwników tysiącami argumentów, a na czoło wysuwają zazwyczaj jeden, że zbiory miodu z zalecanego ula są wyższe. Argument ten bywa czasem przekonywający, ale tylko dla początkujących lub słabszych fachowców. Zwolennik innego systemu łatwo się nie podda i dyskusja wtedy może się przedłużać, przybierając z każdą minutą na sile. Do zgody najczęściej nie dochodzi, gdyż bez dokładnych danych naprawdę trudno twierdzić, że jakiś ul jest bardziej wartościowy niż inny.
Z czasem, po dłuższych badaniach, placówka naukowa wypowie w tej sprawie swoje zdanie, które prawdopodobnie będzie nadaniem przywileju jednemu systemowi.
Weźmy pod uwagę fakt, że w krajach o dobrych czy też wręcz wspaniałych warunkach pożytkowych, jak np. w ZSRR, zagadnienie formy ula, można powiedzieć, nie istnieje. Jeżeli są pewne dyskusje o ulach, to dotyczą raczej materiałów używanych do budowy, a jeśli formy, to tylko pod kątem wygody w obsłudze. Nie ma zestawienia: system ula — wyniki zbiorów miodu. Dlatego też obserwuje się tam znaczne ujednolicenie pasiek.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
