Śnieguliczka biała — krzew nektarodajny i dekoracyjny
tekst: Kazimiera Szklanowska
Pszczelarstwo, Rok XI, nr 8, sierpień 1960 — Mgr Kazimiera Szklanowska
Mgr Kazimiera Szklanowska
strona 240
Katedra Botaniki WSR w Lublinie
Nazwa tego gatunku (Symphoricarpos albus (L.) Blaze var S. racemosus Michx. wywodzi się od śnieżnobiałego owocu, który utrzymuje się na krzewie całą zimę.
Śnieguliczka pochodzi z Kanady i północnych terenów Stanów Zjednoczonych. Rośnie tam dziko 15 gatunków, jeden natomiast występuje w Chinach.
W Polsce są znane cztery gatunki, które zupełnie dobrze zimują w naszym klimacie. Są to: 1. Symphoricarpos albus Blaze — śnieguliczka białojagodowa, 2) Symphoricarpos occidentalis Hook — śnieguliczka zachodnia, 3) Symphoricarpos orbiculatus Moench — śnieguliczka koralowa, 4) Symphoricarpos Chenaultii Rehd. — śnieguliczka Chenaulta — ta ostatnia to mieszaniec S. microphyllus x S. orbiculatus.
Śnieguliczka biała należy do rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae). Jest to krzew od 1—2,5 m wysokości o pędach cienkich wzniesionych prosto lub faliście powyginanych; wydaje liczne odrośla korzeniowe. Młode pędy są owłosione, stare zaś bywają nagie. Drobne pączki tworzą się czasem po kilka razem.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
