Słuszność jest po stronie specjalizacji
tekst: Zofia Chomińska
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 2, luty 1968 — Z. Chomińska
Z. Chomińska
strona 19

W białostockim środowisku pszczelarskim coraz częściej mówi się na powyższy temat. Działacze tego terenu zdają sobie sprawę z faktu, że jak długo pszczelarstwo będzie traktowane po amatorsku, tak długo też trudno marzyć o intensywnej i nowoczesnej gospodarce pasiecznej. Dotychczas, niestety, olbrzymia większość pszczelarzy białostockich — to amatorzy, mający drobne, kilkupniowe pasieki. Bardzo często rozwój takich pasiek pozostawiany jest własnemu losowi. Wiemy, co się za tym kryje: niska wydajność, rozprzestrzenianie chorób i wszystkie straty wynikające z niewłaściwie prowadzonej gospodarki, z braku dostatecznego zainteresowania.
Pszczelarz mający dużą pasiekę traktuje ją serio. Nierzadko jest ona podstawą jego utrzymania, a więc czyni wszystko, aby dochód z niej był jak największy. Właściciel dużej pasieki nie może sobie pozwolić na popełnianie błędów, nie chce być bity po kieszeni, uczy się i czyta; w rezultacie stosuje formy gospodarki nowoczesnej, które nie zawodzą (pisał na ten temat kol. R. Żukowski w nr 11/66).
Pasieka przemysłowa — to wynik specjalizacji pszczelarza, który nie musi dzielić swego czasu na sprawy różne. Poświęca go w całości swej pasiece. W porę zrozumiał, że w dobie daleko posuniętej specjalizacji w każdej dziedzinie gospodarki narodowej — nie ma miejsca dla „omnibusów” również w pszczelarstwie. Tak rozumujący pasiecznik wygrywa.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
