Skłonność do rójki a ocena jakości pnia
tekst: Teodor Kołodziejczyk
Pszczelarstwo, Rok X, nr 11, listopad 1959 — TEODOR KOŁODZIEJCZYK

Artykuł dyskusyjny
TEODOR KOŁODZIEJCZYK
strona 330
Jak wiadomo, w miesiącach letnich pszczelarz oprócz normalnych zajęć w pasiece musi jeszcze dodatkowo dużo czasu poświęcić na niedopuszczanie do rójki i osadzanie rojów naturalnych. Wprawdzie dążymy do tego, aby rójkę ograniczyć do minimum, ale nigdy nie jesteśmy pewni, czy zdołaliśmy w 100% zabezpieczyć się od niespodzianek. Szczególnie w większej pasiece są okresy, kiedy kontrola wymyka się nam z rąk i stajemy wobec faktów dokonanych — roje wychodzą. Mówimy wtedy, że posiadamy pszczoły skłonne do rójki, i pień, który dał nam rój, uważamy za nieodpowiedni do pomnażania pasieki. Do hodowli matek bierzemy larwy z pnia nierojącego się, z pnia, który dał nam dużo miodu. Czy słusznie? Na to pytanie nie można dać zdecydowanej odpowiedzi bez znajomości pasieki, jej warunków pożytkowych i bez zaznajomienia się z gospodarką pasieczną oraz gospodarzem. Nie kwestionując możliwości dziedziczenia skłonności do rójki wydaje mi się, że wszystkie pszczoły będą miały tę skłonność, jeśli znajdą się w sprzyjających ku temu warunkach i odwrotnie, rójek nie będzie, jeśli pszczelarz będzie usuwał przyczyny ich powstawania w zarodku. Dlatego też z oceną jakości pnia bądźmy ostrożni, nie dyskwalifikujmy rojów tylko dlatego, że się wyroiły, poszukajmy najpierw przyczyny, którą często znajdziemy, a która — gdyby była w porę usunięta, obyłoby się bez rójki.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
