Rzepak ozimy jako główny pożytek

tekst: Stanisław Stankiewicz

Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 3, marzec 1968 — Stanisław Stankiewicz

winieta działu „Gospodarka pasieczna” — napis rozdzielony rzędem szarych prostokątów

Stanisław Stankiewicz

strona 11

rysunek trzech uli oznaczonych A, B, C
rysunek ula przedzielonego przegrodą na połowy „a” i „b”, ze wspólnym wylotem

Słyszy się często opinię, że nie można u nas wykorzystać pożytku z rzepaku, ponieważ kwitnie on w maju, a wtedy panują zazwyczaj chłody, zaś rodziny nie mają jeszcze dostatecznej siły. Nie zgadzam się z takim twierdzeniem.

Z doświadczenia praktycznego w ciągu 28 lat wiem, że kiedy maj jest zimny i słotny, wtedy rzepak kwitnie długo, około 4 tygodni. Jeśli w tym czasie wystąpi chociaż parę dni ciepłych, to pszczoły „zapłacą” go[?]podarzowi za całoroczny jego trud i wydatek. Jeżeli natomiast mamy w maju dobrą pogodę, wtedy rzepak kwitnie krócej, ale jednak około 3 tygodni, w wyniku czego mamy także niezły zysk. Jak tu mówić o przepszczeleniu, kiedy rokrocznie wiele plantacji rzepaku nie jest należycie wykorzystanych!

Kiedy pszczelarz ma przynajmniej 30 pni, wtedy wędrówka na rzepak będzie na pewno opłacalna, natomiast posiadacze 5—20-pniowych pasiek mogą organizować wędrówki wspólne.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy