Czynniki warunkujące rozwój chorób pszczół (dokończenie)
tekst: Rudolf Niemczuk
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 12, grudzień 1958 — RUDOLF NIEMCZUK
RUDOLF NIEMCZUK
strona 350
Na uwagę zasługuje niezaradność niektórych pszczelarzy, którzy do cedzenia miodu używają szybko zatykające się sitka denne zamiast znacznie wygodniejszych sitek cylindrycznych. Spotykam się w pasiekach z brakiem najprymitywniejszych nawet środków dezynfekcyjnych. W niewielu tylko pasiekach jest spirytus skażony. W czasie miodobrania nie należy rozlewać miodu, po jego ukończeniu zaś nie wolno pozostawiać pszczołom do wylizywania wirówki i różnych narzędzi. Takie wypadki widziałem w pasiekach ustawionych na wrzosowiskach, gdzie czasami do prymitywnego życia samego pszczelarza dołącza się zupełny brak higieny pasiecznej. Pszczelarze często używają wspólnej miodarki i rozluźniacza do miodu wrzosowego. Ponieważ przedmioty przechodzą z rąk do rąk, nie rzadko w wypadku choroby w jednym pniu może ulec zakażeniu wiele innych. Przykładem tego opisany przeze mnie wypadek, który miał miejsce w Studziance w 1952 roku. Doszło tam do rozprzestrzenienia zgnilca złośliwego, później zaraza ogarnęła całe niemal województwo wrocławskie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
