Gospodarka pasieczna bez węzy
tekst: Stanisław Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 5, maj 1957 — STANISŁAW BOJARCZUK
STANISŁAW BOJARCZUK
strona 129
Pracując kilkadziesiąt lat w zawodzie pszczelarskim, poznałem wszelkiego rodzaju ule, jak również wielką ilość sposobów gospodarowania w nich.
Zauważyłem, że w miarę rozwoju racjonalnego pszczelnictwa na rynku zaczęło się odczuwać brak wosku, a ceny jego zwyżkują, zwłaszcza obecnie, gdy prawie wszyscy pszczelarze pracują w swych pasiekach przy użyciu węzy. Reasumując powyższe stwierdzam, że jest to objaw nienormalny.
My, pszczelarze, musimy produkować tyle wosku, aby nam wystarczyło na potrzeby własne i na eksport, a więc trzeba produkować więcej wosku, a używać mniej węzy.
Do takiego wniosku doszedłem w roku 1949 i od tego czasu postanowiłem opracować metodę taką, aby pszczoły same budowały plastry zapasowe pszczele i aby plastry te nie ustępowały plastrom budowanym na węzie. Niezależnie od tego, aby produkować jak najwięcej wosku towarowego (do sprzedania) i jednocześnie, aby nie zmniejszyć produkcji miodu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
