Gospodarka pasieczna bez węzy

tekst: Stanisław Bojarczuk

Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 5, maj 1957 — STANISŁAW BOJARCZUK

STANISŁAW BOJARCZUK

strona 129

Pracując kilkadziesiąt lat w zawodzie pszczelarskim, poznałem wszelkiego rodzaju ule, jak również wielką ilość sposobów gospodarowania w nich.

Zauważyłem, że w miarę rozwoju racjonalnego pszczelnictwa na rynku zaczęło się odczuwać brak wosku, a ceny jego zwyżkują, zwłaszcza obecnie, gdy prawie wszyscy pszczelarze pracują w swych pasiekach przy użyciu węzy. Reasumując powyższe stwierdzam, że jest to objaw nienormalny.

My, pszczelarze, musimy produkować tyle wosku, aby nam wystarczyło na potrzeby własne i na eksport, a więc trzeba produkować więcej wosku, a używać mniej węzy.

Do takiego wniosku doszedłem w roku 1949 i od tego czasu postanowiłem opracować metodę taką, aby pszczoły same budowały plastry zapasowe pszczele i aby plastry te nie ustępowały plastrom budowanym na węzie. Niezależnie od tego, aby produkować jak najwięcej wosku towarowego (do sprzedania) i jednocześnie, aby nie zmniejszyć produkcji miodu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy