Rójka jako zaplanowany etap gospodarki pasiecznej

tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”

Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 6, czerwiec 2012

strona 22

Wyprowadzanie rodzin pszczelich z nastroju rojowego przez ich podział, osłabienie, przestawianie, przetrząsanie, wyłamywanie mateczników i inne metody zwalczania rójki są pracochłonne oraz niezbyt skuteczne. Autor artykułu W. Łochow opisuje, jak problem ten rozwiązują fińscy pszczelarze, na przykładzie pasieki należącej do firmy, która produkuje nowoczesny sprzęt dla pasiek towarowych. W pasiece tej jest 3 000 rodzin. W sezonie pszczelarskim obsługują ją trzy osoby. Pszczoły trzymane są w polistyrenowych ulach z nadstawkami i obowiązkowo kratami odgrodowymi nad dolnymi korpusami. W każdym z tych uli mieści się 10 ramek Langstrotha-Roota. Każdy korpus ma wylot, który otwiera się w razie potrzeby. W dennice od środka wstawiona jest siatka, która od spodu zamyka się w razie potrzeby osłoną ze sklejki. Podstawowym zadaniem stosowanej tu metody chowu pszczół jest niezapobieganie rójce lecz wprowadzenie w nastrój rojowy wszystkich rodzin prawie jednocześnie i w ciągu 2-3 tygodni pozbycie się związanych z tym kłopotów.

Wszystkie rodziny zimują w jednokorpusowych ulach. Po pierwszych oblotach i wymianie dennic dokonuje się przeglądu gniazd od góry, bez ich rozbierania. Na podstawie zachowania pszczół i liczby obsiadanych plastrów określa się stan i siłę rodzin. Najsłabsze rodziny wzmacnia się plastrami z zasklepionym czerwiem odebranym najsilniejszym rodzinom. Chodzi o to, aby w pasiece towarowej wszystkie rodziny rozwijały się jednakowo. Jeżeli w rodzinach nie będzie już pszczół zimowych i zaczną się one rozwijać, na ule zakłada się kraty odgrodowe, a na nich umieszcza drugie korpusy. Jeśli w ulach zamknięte są otwory wentylacyjne i zwężone są wyloty, w takich gniazdach rodziny rozwijają się do końca maja i prawie wszystkie wchodzą w nastrój rojowy. Sprawdza się to, pochylając ul do przodu i oglądając gniazdo od spodu, aby zobaczyć, czy są w nim mateczniki rojowe. W ulach wszystkich rodzin rojowych zamyka się wyloty w dolnych korpusach i dennicach, otwierając je w górnych korpusach nad kratą odgrodową. Aby zwiększyć objętość uli, zakłada się na nie w tym samym czasie trzecie korpusy. Otwiera się przy tym wszystkie otwory wentylacyjne zamknięte dotąd siatką, co przyczynia się do szybszego wejścia pszczół z powrotem w nastrój roboczy.

Po kilku dniach zaczynają wygryzać się młode matki, ale ani one, ani stara matka nie mogą przedostać się przez kratę odgrodową do wylotu. Roje wychodzą więc bez matek, przez pewien czas krążą w pobliżu, a nawet na krótko się uwiązują, po czym wracają do swojego ula. W ciągu 10 dni z mateczników wygryzają się wszystkie matki rojowe i walczą ze sobą, aż pozostanie tylko jedna. Stara matka po przerwie w czerwieniu zaczyna znów składać jajeczka, przybiera na wadze, traci zdolność latania i odnosi się tolerancyjnie do młodej, nieunasienionej matki. Rodzina wychodzi z nastroju rojowego i pszczelarz bez przeglądu ula zamyka jego górny wylot i otwiera dwa dolne. Młoda matka odbywa lot weselny i przez pewien czas czerwi razem ze starą (jak przy cichej zmianie matki), a potem ją zabija.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy