Rezerwy i możliwości produkcyjne pasiecznictwa w Polsce

tekst: Leon Bornus

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 5, maj 1962 — Doc. dr Leon Bornus

Doc. dr Leon Bornus

strona 129

Przy zastanawianiu się nad możliwościami rozwojowymi pszczelarstwa w naszym kraju, należy niewątpliwie uwzględnić wiele elementów, które w mniejszym lub większym stopniu wpływają na tę gałąź produkcji rolnej. Wszyscy zdajemy sobie sprawę z tego, że jest to produkcja specjalna i że w rozwoju nie charakteryzuje się stałym, równomiernym wzrostem, lecz często ulega nieprzewidzianym zahamowaniom. W tym artykule nie będą nas interesowały wahania koniunkturalne, występujące w krótkim okresie czasu, ani też ich przyczyny. Zajmiemy się natomiast przyszłością pszczelarstwa, jego możliwościami rozwojowymi i ewentualnie nową jego strukturą.

zdjęcie — rząd uli pod kwitnącymi drzewami wzdłuż polnej drogi, w głębi biały budynek
fot. J. Bułhak

Na początku wypadałoby się może zastanowić, czy w ogóle jest możliwe przewidzenie bliższej lub dalekiej przyszłości pszczelarstwa. Myślę, że w szczegółach nie będzie to możliwe, ale w stosunku do ogólnego kierunku rozwojowego, do ogólnej struktury w przyszłości prognoza może być najbardziej uzasadniona. Wydaje się, że już dzisiaj, dzięki nowym zdobyczom technicznym, dzięki wiedzy o świecie nas otaczającym i o człowieku, zarysowują się bardzo wyraźnie ogólne kierunki rozwojowe dla wszystkich dziedzin działalności ludzkiej. W zakres ten wchodzi niewątpliwie i pszczelarstwo. Biorąc to wszystko pod uwagę planujemy przecież rozwój różnych dziedzin naszego życia na kilka lub kilkadziesiąt lat naprzód.

O rozwoju pszczelarstwa decydować mogą przede wszystkim rezerwy produkcyjne, które ewentualnie trzeba wyszukać. Według mnie są one u nas dość znaczne, chociaż stoi to w jaskrawej sprzeczności z twierdzeniem większości pasieczników, że sytuacja z roku na rok pogarsza się i że generalnie brak nam dobrych albo nawet średnich pożytków dla pszczół. W wielu okolicach położenie pasieczników jest naprawdę ciężkie, ale nie można tego bezkrytycznie przenosić na całe pszczelarstwo w kraju. Byłoby to nieuzasadnione. Jedno jest dla mnie pewne, że mimo pozorów ubóstwa pożytkowego w naszym kraju pasieki nie wykorzystują w pełni zasobów miodowych, które są do ich dyspozycji w przyrodzie, a ponadto poważna część miodu zebrana przez pszczoły jest później w pewnej mierze marnowana.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy