Osłony przeciwrabunkowe
tekst: Józef Kalinowski
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 3, marzec 1967 — Mgr Józef Kalinowski
strona 20

Rabunki w pasiekach powstają przeważnie z winy samego pszczelarza, a mniej są uzależnione od cech dziedzicznych pszczół. Jeśli mówimy o pszczołach skłonnych do rabunku, to w większości wypadków pszczelarz sam je do tego przyzwyczaił.
Rabunki w pasiekach możemy w zasadzie podzielić na bezpośrednie i ciche.
Rabunki bezpośrednie, w których bierze udział duża ilość pszczół, są łatwo zauważalne i możliwe do opanowania różnymi znanymi sposobami, w zależności od stopnia zaawansowania. Rabunki ciche zachodzą przy udziale stosunkowo małej ilości pszczół. Ustalenie ich istnienia jest często niemożliwe i dlatego siłą rzeczy są one w pasiekach tolerowane, choć mogą wyraźnie wpływać na końcowe efekty produkcyjne.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
