Osłony przeciwrabunkowe

tekst: Józef Kalinowski

Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 3, marzec 1967 — Mgr Józef Kalinowski

strona 20

zdjęcie uli w pasiece z ustawioną osłoną

Rabunki w pasiekach powstają przeważnie z winy samego pszczelarza, a mniej są uzależnione od cech dziedzicznych pszczół. Jeśli mówimy o pszczołach skłonnych do rabunku, to w większości wypadków pszczelarz sam je do tego przyzwyczaił.

Rabunki w pasiekach możemy w zasadzie podzielić na bezpośrednie i ciche.

Rabunki bezpośrednie, w których bierze udział duża ilość pszczół, są łatwo zauważalne i możliwe do opanowania różnymi znanymi sposobami, w zależności od stopnia zaawansowania. Rabunki ciche zachodzą przy udziale stosunkowo małej ilości pszczół. Ustalenie ich istnienia jest często niemożliwe i dlatego siłą rzeczy są one w pasiekach tolerowane, choć mogą wyraźnie wpływać na końcowe efekty produkcyjne.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy