Ramka leżąca czy stojąca?

tekst: Wojciech Bojarczuk

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 4, kwiecień 1958 — WOJCIECH BOJARCZUK

WOJCIECH BOJARCZUK

strona 124

Początkujący pszczelarze może nie zrozumieją sensu tego tytułu. W potocznym języku ramka leży, jeśli jest w położeniu poziomym. Jeśli zaś jej płaszczyzna jest ustawiona pionowo, to byłaby ramką stojącą. W każdym jednak zawodzie jest dużo specjalnych wyrażeń, więc i u pszczelarzy to i owo ma charakterystyczne terminy. Ramka ma kształt prostokąta. Prostokąt ma dwie osie. Jeżeli weźmiemy ramkę w jej naturalnej pozycji w ulu, to jedna oś jest pozioma, a druga pionowa. Skoro oś pionowa jest dłuższa od poziomej, pszczelarze ramkę nazywają stojącą (np. ramka warszawska). Ramka mająca oś poziomą dłuższą od pionowej będzie ramką leżącą (np. ramka wielkopolska lub Dadanta). Ramka standardowa 435 x 300 mm używana jest w dwóch pozycjach: jako ramka leżąca i jako ramka stojąca. Pierwsza, tzw. Dadant-Blatt, jest, ściśle się wyrażając, ramką nisko-szeroką; druga (tzw. warszawska) jest ramką wąsko-wysoką. Ale dla uproszczenia będziemy się wyrażali: ramka leżąca, ramka stojąca.

Mamy się zająć zagadnieniem, jaka ramka będzie „lepsza“, leżąca czy stojąca.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy