Pszczoła miodna — a koniczyna czerwona

tekst: Bolesław Tomsik

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 9, wrzesień 1966 — Prof. dr Bolesław Tomsik

Prof. dr Bolesław Tomsik

strona 6

zdjęcie — pszczoła z wysuniętym języczkiem na płytce z poziomą podziałką

Koniczyna czerwona (Trifolium pratense) jest w Czechosłowacji rozpowszechniona najbardziej ze wszystkich roślin motylkowych. Powierzchnia zajęta corocznie pod jej uprawę, włączając w to i mieszanki z trawami, wynosi ponad pół miliona hektarów. Konieczna więc jest duża produkcja nasion tej rośliny, zarówno na potrzeby kraju, jak też na wywóz, gdyż stanowi ona tradycyjny dla Czechosłowacji artykuł eksportowy.

Problemy, jakie powstały w związku z plonowaniem koniczyny, powodują nieraz nieporozumienia w kołach agronomów, którzy niejednokrotnie błędnie interpretują teoretyczne założenia.

Przez długi czas nie wiedziano nawet, jak powstają nasiona roślin w ogóle, a koniczyny czerwonej w szczególności. Dopiero bowiem pod koniec XVII wieku stwierdzono istnienie rozmnażania płciowego roślin, a pierwsze rzetelne wiadomości o tworzeniu się nasion zawdzięczamy pracom Sprengla, który wyniki ich ogłosił w 1793 r. Uczony ten dowiódł, że pewne gatunki roślin zapylane są przez wiatr, inne zaś przez owady, minęło jednak jeszcze pół wieku, zanim jego cenne odkrycia doczekały się uznania i potwierdzenia. Wybitną rolę odegrał tu zwłaszcza Karol Darwin, który opracowując swoje słynne dzieło „O pochodzeniu gatunków” wykorzystał wyniki badań Sprengla dotyczące kwiatów, a prócz tego oparł się i na własnych licznych doświadczeniach.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy