Mój głos w sprawie poprawy stanu polskiego pszczelarstwa
tekst: Alojzy Toma
Pszczelarstwo, Rok LXIII, nr 12, grudzień 2012
W nawiązaniu do artykułu pana prof. Władysława Huszczy w „Pszczelarstwie" 9/2012, przedstawiam do dyskusji swoje stanowisko w tej sprawie, które w mniej rozbudowanej wersji umieściłem już w aneksie do IV wydania książki „Moja pasieka", opublikowanym w 2010 roku.
Nadal uważam, że jakiekolwiek bezpośrednie dopłaty dla pszczelarzy do środków produkcji (matki, leki, węza, pakiety itp.) są równoznaczne z postawieniem krajowego pszczelarstwa na glinianych nogach. Załamie się on z chwilą poważnego kryzysu w państwie lub zaprzestania dopłat z Unii Europejskiej. Jedynym, niezawodnym sposobem trwałego utrzymania i rozwoju pszczelarstwa w kraju jest przywrócenie i zwiększenie opłacalności tego zajęcia. Niestety w krajowej prasie pszczelarskiej artykuły ściśle związane z tym tematem można policzyć na palcach jednej ręki. W ubiegłorocznej „Pasiece" mój trzyczęściowy artykuł na temat dostosowania pasieki stacjonarnej do bazy pożytkowej nie doczekał się żadnych komentarzy, artykułów uzupełniających lub kontrpropozycji. Jest to niepokojące w świetle istnienia w kraju wielu placówek naukowo-badawczych zajmujących się pszczelarstwem. W artykule wykazałem możliwość szybkiego przywrócenia opłacalności pasieki, przechodząc na trzymanie tylko bardzo silnych rodzin w liczbie dostosowanej do istniejącego, łatwo rozpoznawalnego zasobu miodowego, dostępnego pasiece.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
