Przyśpieszone rozmnażanie rodzin pszczelich
tekst: Mieczysław Janiszewski
Pszczelarstwo, Rok III, nr 8, sierpień 1952 — Mgr MIECZYSŁAW JANISZEWSKI

Mgr MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
strona 1
W następstwie najazdu hitlerowskiego pasieki w zachodnich obwodach Związku Radzieckiego zostały niemal doszczętnie zniszczone. Powojenny plan odbudowy kraju wymagał jednak szybkiego rozwoju pszczelarstwa, doprowadzenia go w krótkim czasie do poziomu przedwojennego. Za materiał wyjściowy posłużyły stosunkowo nieduże ilości rojów, jakie sprowadzono z obwodów nie zniszczonych. Wobec tak ograniczonego materiału hodowlanego, licząc się też z niedostateczną ilością wykwalifikowanych kadr pszczelarzy zastosowano możliwie uproszczone, a równocześnie efektywnę metody rozmnażania rodzin. Liczono przy tym nie tylko na zaopatrzenie nowych rodzin w zapasy, lecz również i na uzyskanie pewnych nadwyżek miodu. Wyniki tej akcji częstokroć przeszły oczekiwania. W niektórych obwodach ogólny stan pasiek w ciągu kilku lat przekroczył stan przedwojenny — otrzymywano również niemałe zbiory miodu.
Ponieważ w naszych warunkach wykonanie planu 6-letniego w zakresie pszczelarstwa nie wszędzie przebiega w sposób zadowalający, może i u nas zajść konieczność zastosowania za wzorem pszczelarzy radzieckich metod przyspieszonego rozmnażania rodzin pszczelich.
Przewidując prowadzenie takiej akcji w roku następnym, należy rozpocząć przygotowania już w roku bieżącym.
Do przygotowań tych zaliczyć trzeba wyprodukowanie w ciągu sezonu jak największej ilości zapasowych plastrów oraz wyhodowanie przed zimą możliwie dużej ilości młodych pszczół.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
