Pracownia przenośna
tekst: Wojciech Rawski
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 2, luty 1957 — WOJCIECH RAWSKI

WOJCIECH RAWSKI
strona 48
Jeżeli wędrujemy z pasieką na pożytki, a zwłaszcza gdy prowadzimy gospodarkę wędrowną przez cały sezon, powinniśmy posiadać pracownię przenośną. Najważniejszą zaletą takiej pracowni musi być łatwość jej przewożenia, musi więc być niezbyt duża i lekka.
Pracownia taka nie może być jednak za mała, zwłaszcza przy większej pasiece, bo w niej nie tylko miód będziemy odwirowywać, ale i przechowywać zapasowe ramki, nadstawki, miodarkę, konieczne przyrządy pszczelarskie i naczynia na miód. Musi się tam jeszcze znaleźć miejsce na spanie dla jednej, dwóch osób, na skrzynkę z prowiantem, miednicę, wiadro z wodą, naczynia do gotowania i jedzenia, a nawet na jakiś piecyk żelazny do gotowania w razie słoty.
Sposób budowy pracowni przenośnej może być różny, w zależności od posiadanych materiałów, środków i pomysłowości pszczelarza. Można wyróżnić cztery typy takiej pracowni, mianowicie: 1) pracownia - namiot, 2) pracownia rozbierana, 3) pracownia nierozbierana zmontowana na podwoziu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
