Pożytki spadziowe
tekst: Jan Tasior
Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1966 — Mgr Jan Tasior
Mgr Jan Tasior Prezes M K Pszczelarzy w Krakowie
strona 6

Stałe zmniejszanie się pożytków pszczelich na nizinnych obszarach woj. krakowskiego w wyniku podnoszenia się kultury upraw rolnych powoduje wzrost zainteresowania tutejszych pszczelarzy pożytkami spadziowymi, jakie mogą zapewnić pasiekom tereny leśne Podhala.
Od 1953 roku pszczelarze krakowscy uprawiają wywóz pasiek na spadź. Ze względu na brak dotychczas mapy pożytków spadziowych opracowanej przez Wydział Rolnictwa i Leśnictwa PWRN poszczególni pszczelarze na własną rękę prowadzili rozpoznanie terenu wywożąc pszczoły co roku do innej miejscowości. W ten sposób zebrali dokładne informacje, dotyczące okresu występowania spadzi, obfitości spadziowania drzew iglastych i liściastych oraz wielu innych danych, które składają się na opłacalność wywozu pasiek na ten pożytek.
Wywozu pasiek na spadź nie należy utożsamiać z gospodarką wędrowną, polegającą na kilkakrotnym zmienianiu miejsca pożytku, tzn. na wędrowaniu za pojawiającym się pożytkiem. Wędrujących na spadź pasiek jest na terenie województwa krakowskiego zaledwie kilka. Natomiast ilość pasiek wywożonych na odległe pożytki na okres całego sezonu jest znac[?]ie większa.
Miejskie Koło Pszczelarzy w Krakowie od 1963 roku prowadzi w ramach Sekcji Pasiek Wędrownych zespołowy wywóz pasiek na spadź.
Charakter zespołowy wywozu polega na tym, że transport odbywa się wspólnie, że dozór nocny na pasieczysku opłacany jest wspólnie, że opiekę w czasie dnia roztaczają członkowie zespołu kolejno, że wzajemnie pomagają sobie w czasie miodobrania i przy załadunku uli po
strona 7
zakończonym sezonie. Gospodarkę w ulach prowadzi każdy uczestnik samodzielnie. Koszty wywozu pasiek dzielone są procentowo wg liczby wywiezionych rodzin pszczelich.
Trzeba stwierdzić, że wywóz pasiek na spadź jest ryzykowny ze względu na to przede wszystkim, że spadź występuje nieregularnie i nierównomiernie.
Są dwa sposoby wykorzystania pożytków spadziowych przez pasieki z nizinnych okolic. Pierwszy — to wywożenie pasiek przed wystąpieniem spadzi i oczekiwanie na jej pojawienie się. Drugi — wywożenie pasiek po stwierdzeniu pojawienia się spadzi w danym terenie.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
