Podkarmiaczka, która zdała egzamin przydotności
tekst: Stanisław Dworakowski
Pszczelarstwo, Rok VII, nr 5, maj 1956 — Stanisław Dworakowski
Stanisław Dworakowski
strona 18
Od czasu do czasu na łamach „Pszczelarstwa“ pojawiają się krytyczne uwagi czytelników na temat różnego rodzaju podkarmiaczek. Koledzy - pszczelarze są przeważnie z nich niezadowoleni — i słusznie.
Podkarmiaczka ramkowa, stosowana najczęściej w ulach warszawskich, jest np. zbyt duża i zbyt głęboka. Od biedy nadaje się ona do jesiennego dokarmiania, ale najzupełniej nie odpowiada potrzebom wiosennego podkarmiania „na siłę“. Niewielka ilość pokarmu pobudzającego szybko się ochładza w głębi podkarmiaczki, przy dnie ula. W czasie zimnych wiosennych nocy pszczoły nie zawsze zdążą tam dotrzeć na czas i ciepły pokarm zabrać, gdyż podkarmiaczkę z zasady umieszcza się na skraju gniazda, a nie w bezpośredniej bliskości kłębu. Pokarm pozostaje często niewybrany, psuje się, kwaśnieje, co dzieje się niejednokrotnie ze szkodą dla zdrowia pszczół. W okresie bezpożytkowym nieusunięte z podkarmiaczki skwaśniałe pożywienie często bywa przyczyną biegunki lub nawet śmierci zarówno pszczół dorosłych, jak i czerwiu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
