Pawilony pszczelarskie

tekst: Władysław Kopiec

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 3, marzec 1958 — WŁADYSŁAW KOPIEC

WŁADYSŁAW KOPIEC

strona 92

W Polsce ogólnie przyjętym systemem gospodarki pasiecznej jest system toczkowy. Jest to bez wątpienia system dobry, ale jeżeli rozważymy go z punktu widzenia dochodowości — jest systemem najdroższym. Wpływają na to następujące czynniki: a) wielkie spożycie zapasów zimowych, b) szybkie stosunkowo niszczenie uli, c) pracochłonność przy stałym dozorze pasieki.

Jeżeli weźmiemy tylko spożycie zapasów, to rachunek na skalę krajową wypadnie bardzo pokaźny, bo idący w setki tysięcy kg miodu lub cukru rocznie, spożytego przez pszczoły ponad normy spożycia w stebnikach lub pawilonach. Drugi poważny rachunek wypadnie nam przy obliczeniu strat przez szybkie niszczenie uli i pracochłonność przy dozorze pasieki przez cały rok.

Dlatego też w takich krajach, jak Austria, Szwajcaria, Niemcy i CSR przyjął się ogólnie pawilonowy system gospodarki pasiecznej. W Polsce tereny wzdłuż granicy południowej (Karpaty, Sudety), jak też całe podgórze w zupełności odpowiadają warunkom klimatycznym tych krajów i właśnie na tych terenach najodpowiedniejszym, a zarazem i najtańszym systemem byłby moim zdaniem pawilonowy system gospodarki pasiecznej.

Ażeby jednak gospodarka pawilonowa dała dobre wyniki i zadowolenie — należy budować pawilony odpowiadające wymaganiom nowoczesnej gospodarki, a mianowicie:

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy