Pawilony pszczelarskie
tekst: Władysław Kopiec
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 3, marzec 1958 — WŁADYSŁAW KOPIEC
WŁADYSŁAW KOPIEC
strona 92
W Polsce ogólnie przyjętym systemem gospodarki pasiecznej jest system toczkowy. Jest to bez wątpienia system dobry, ale jeżeli rozważymy go z punktu widzenia dochodowości — jest systemem najdroższym. Wpływają na to następujące czynniki: a) wielkie spożycie zapasów zimowych, b) szybkie stosunkowo niszczenie uli, c) pracochłonność przy stałym dozorze pasieki.
Jeżeli weźmiemy tylko spożycie zapasów, to rachunek na skalę krajową wypadnie bardzo pokaźny, bo idący w setki tysięcy kg miodu lub cukru rocznie, spożytego przez pszczoły ponad normy spożycia w stebnikach lub pawilonach. Drugi poważny rachunek wypadnie nam przy obliczeniu strat przez szybkie niszczenie uli i pracochłonność przy dozorze pasieki przez cały rok.
Dlatego też w takich krajach, jak Austria, Szwajcaria, Niemcy i CSR przyjął się ogólnie pawilonowy system gospodarki pasiecznej. W Polsce tereny wzdłuż granicy południowej (Karpaty, Sudety), jak też całe podgórze w zupełności odpowiadają warunkom klimatycznym tych krajów i właśnie na tych terenach najodpowiedniejszym, a zarazem i najtańszym systemem byłby moim zdaniem pawilonowy system gospodarki pasiecznej.
Ażeby jednak gospodarka pawilonowa dała dobre wyniki i zadowolenie — należy budować pawilony odpowiadające wymaganiom nowoczesnej gospodarki, a mianowicie:
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
