Ołówkowe czary
tekst: Mieczysław Wojtacki
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 11, listopad 1968 — Mgr inż. Mieczysław Wojtacki
Mgr inż. Mieczysław Wojtacki
strona 18
Wiele pisało się, mówiło i nadal mówi o miodach. Wiele, ale nie zawsze zgodnie z prawdą i stąd wśród amatorów pszczelej słodyczy krążą sprzeczne z sobą, a czasem wręcz fantastyczne wersje na temat zafałszowań miodu i możliwości ich wykrywania.
Konsumenci z jednej strony są przeczuleni na punkcie fałszywych miodów, z drugiej zaś podchodzą do tego zagadnienia całkowicie po dyletancku. Na przykład w rejonach, gdzie od lat ludzie przyzwyczajeni są do miodów ciemnych, ostrych (np. gryczanych), podchodzą z rezerwą i nieufnością do miodu jasnego, choćby najlepszego, „bo może być zafałszowany”. Wystarczy, że ktoś od kogoś usłyszy o grubych kryształach występujących czasem w miodach fałszowanych, a natychmiast ustosunkowuje się podejrzliwie do wszystkich miodów skrystalizowanych.
Do popularyzacji tego rodzaju „miodowych plotek” niemało przyczyniła się również prasa. Jedną z takich typowo prasowych plotek jest rzekomo najpewniejszy, a jednocześnie uniwersalny podobno sposób wykrywania zafałszowań miodu ołówkiem kopiowym (atramentowym).
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
