Odpowiedzi Redakcji
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 6, czerwiec 1981
strona 22
Kol. L.K. z Krakowa. Okoliczności, w jakich wszystkie pszczoły opuszczają ul to: głód, uporczywy rabunek, stałe przegrzewanie się ula na słońcu, zaciekanie i wilgoć oraz obce zapachy — farby, środków dezynfekcyjnych czy materiałów izolacyjnych ulatniających się, np. przy silnym nasłonecznieniu ula itp. Taki „rój“ nazywa się w potocznym języku pszczelarskim rojem „głodniakiem“. Możliwe, że opisywana rodzina zamierzała opuścić ul wcześniej, ale ze względu na wiek czy wadliwość matki pszczoły nie mogły „wypchnąć“ jej do lotu. Świadczyłyby o tym oskubane skrzydełka matki. Dopiero, gdy odchowały sobie młodą, mogły odlecieć. Pan trafił właśnie na dzień, gdy sytuacja dojrzała — zabranie starej matki niczego nie zmieniało.
Na podłożoną młodą matkę część pszczół mogła chwilowo zareagować powrotem, lecz ponownie napotkany bodziec, który zmusił rodzinę do szukania innego pomieszczenia, skierował je znowu w stronę „głodniaka“. Za tego typu zjawiskiem przemawia tu jeszcze fakt wychodzenia pszczół późnym popołudniem. Roje naturalne, zwłaszcza z młodą matką, wychodzą z reguły przed południem lub w godzinach południowych. Głodniaki opuszczają ul niezależnie od pory dnia i niekoniecznie przy najlepszych warunkach pogody. Poza tym zachowują się jak rój.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
