Zimowe zapasy
tekst: Mieczysław Janiszewski
Pszczelarstwo, Rok VI, nr 9, wrzesień 1955 — MIECZYSŁAW JANISZEWSKI

MIECZYSŁAW JANISZEWSKI
strona 1
Jednym z podstawowych warunków pomyślnego przezimowania rodziny pszczelej jest zaopatrzenie jej na zimę i okres wczesno-wiosenny w dostateczne zapasy pełnowartościowego pożywienia.
Naturalnym pożywieniem pszczół jest miód i pierzga, z których organizm pszczeli czerpie węglowodany, białka, tłuszcze, związki mineralne oraz witaminy i inne substancje niezbędne dla życia i rozwoju.
W okresach pełnej aktywności życiowej pszczół rodzaj spożywanego miodu nie posiada dla nich większego znaczenia. Podczas zimowli jednak, gdy procesy przemiany materii ulegają znacznemu zwolnieniu, a pszczoły przebywają w specyficznych warunkach zimowego kłębu, nie każdy miód w równym stopniu nadaje się do spożycia. Szczególnie unikać należy pozostawiania w gnieździe na zimę miodu spadziowego lub zawierającego choćby tylko domieszkę spadzi. W porównaniu z miodem kwiatowym miód spadziowy zawiera[?] większą ilość składników niestrawnych, a często szkodliwych dla pszczół. Niestrawione resztki tego rodzaju pożywienia przedwcześnie wypełniają jelito odbytowe i wywołują groźną w skutkach biegunkę. Rodziny pszczele zimują wówczas niespokojnie, temperatura kłębu wzrasta, a matka może rozpocząć czerwienie nieraz już w grudniu lub nawet w końcu listopada. W takich warunkach zwiększa się znacznie spożycie miodu i mimo zaopatrzenia jesienią w obfite zapasy, rodzina może zginąć z głodu już w ciągu zimy.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
