O sytuacji w spółdzielczości pszczelarskiej
tekst: Roman Jarra
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 10, październik 1957 — ROMAN JARRA
ROMAN JARRA
Przewodniczący Komisji Ekonomicznej PZP
strona 289
Na wstępie przypomnę publikowane już postulaty organizacyjne nowej spółdzielczości pszczelarskiej, od których pełnej realizacji zależy skuteczne oddziaływanie związków pszczelarskich na rozwój hodowli pszczół:
„Istniejąca rejonizacja obrotu produktami pasiek oparta o 3 Pszczelarskie Zakłady Handlowe w Krakowie, Lublinie i Poznaniu, stwarza warunki sprzyjające odpowiedniemu ustawieniu organizacyjnemu spółdzielczości pszczelarskiej. Praktyczne rozwiązanie tej sprawy polegałoby na: a) zorganizowaniu wokół tych zakładów odpowiednich międzywojewódzkich, związkowych spółdzielni pszczelarskich, b) przejęciu ich jako odszkodowania za odebrane pszczelarzom w poprzednim okresie mienie, c) rozszerzeniu ich dotychczasowej działalności na sprawy produkcji sprzętu, roślin miododajnych i handlu nimi, d) powiązanie organizacyjne i gospodarcze z mniejszymi spółdzielniami pszczelarskimi“. („Pszczelarstwo“ 4/57 „O podstawach działalności związków pszczelarskich“).
Postulaty te znalazły swoje odzwierciedlenie w programie zgłoszonym przez działaczy z terenu na Walnym Zjeździe organizacyjnym Polskiego Związku Pszczelarskiego w dniu 28 kwietnia br. W uchwalonym na tym zjeździe Statucie PZP dochody ze spółdzielczości pszczelarskiej są wśród środków finansowych Związku wymienione na pierwszym miejscu (I, § 36, pkt a).
Niejednokrotnie jednak najpiękniej nawet sformułowane postulaty i postanowienia statutów pozostają w sferze tzw. „pobożnych życzeń“. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, kiedy nie ma realnych możliwości ich urzeczywistnienia. Dlatego to wydaje mi się wskazanym, aby przedstawić Kolegom w tym artykule:
jak doszło do sformułowania postulatów organizacyjnych nowej spółdzielczości pszczelarskiej,
jakie istniały podczas Zjazdu w Warszawie przesłanki do ich realizacji i
jakie były i są jej najważniejsze problemy życiowe.
W dalszych artykułach omówimy i podamy Waszej ocenie kierunki i sposoby pracy spółdzielni pszczelarskich. Stary bowiem i bardzo często lekceważony lub fałszywie rozstrzygany dylemat — „czy tabakiera istnieje dla nosa, czy nos dla tabakiery?“ chcemy rozstrzygnąć w sposób jednoznaczny. Nie po to istnieje pszczelarstwo, aby dobrze na nim prosperowały spółdzielnie ale po to spółdzielnie powstały, działają i nazywają się pszczelarskimi, aby dobrze rozwijało się pszczelarstwo. Bezpośrednim skutkiem spółdzielczej działalności, skutkiem, który odczuje każdy pszczelarz na sobie, powinien być wzrost realnych dochodów z gospodarki pasiecznej i ułatwienia w pracy wynikające z posiadania (nareszcie!) lepszego sprzętu i narzędzi. Oczywista że do wyników tych dążyć można tylko przy zachowaniu zasad zdrowej i rzetelnej kalkulacji handlowej.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
