O różnych przejawach gospodarki rabunkowej w pasiece

tekst: Stanisław Rychłowski

Pszczelarstwo, Rok XII, nr 3, marzec 1961 — Stanisław Rychłowski

Stanisław Rychłowski

strona 74

Człowiek od niepamiętnych czasów korzystał z produktów pszczelich. Przez wiele lat jego stosunek do pszczół miał cechy rabunku, „polowania na miód“ bez zastanowienia się nad losem pszczół pozbawionych zapasów w zniszczonym gnieździe. I w późniejszych czasach, kiedy to już zabierano pszczołom tylko część miodu i woszczyny, choć rabunek produktów pszczelich nie decydował o zniszczeniu roju, pszczelarz mało mógł dać w zamian tym pracowitym owadom.

Stopniowo pszczelarstwo przechodzi w formy bardziej zbliżone do chowu, a nawet hodowli. Mimo to w dalszym ciągu przejawiają się cechy pierwotne charakteryzujące się krzywdzeniem pszczół w taki bądź inny sposób, a wynika to najczęściej z chęci zysku.

Dobry hodowca nie przekracza granicy, gdzie kończy się chów czy hodowla, a zaczyna rabunek — pozyskiwanie doraźnych korzyści bez zastanawiania się nad dalszym losem uzależnionych od niego zwierząt. Różnie może wyglądać przekroczenie tej granicy, bardzo łatwo o to zwłaszcza w pszczelarstwie choćby z tego względu, że w porównaniu z innymi jest ono jeszcze bardzo młodą hodowlą.

Nie tak dawno jeszcze, bo do roku 1939, wielu posiadaczy kószek (Pomorze) stosowało barbarzyńską metodę siarkowania rojów w jesieni w celu zabrania im miodu i wosku. Od tych „miłośników pszczół“ można było kupić gołe roje wypędzone, jeśli posiadało się dla nich cukier i wybudowane plastry. W tej chwili nie słyszy się o siarkowaniu czy wypędzaniu pszczół na tych terenach.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy