O dawnym sprzęcie pszczelarskim
tekst: Franciszek Osiak
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 11, listopad 1961 — Mgr Franciszek Osiak
Mgr Franciszek Osiak
strona 333
Już w okresie wczesno-historycznym bartnik i pasiecznik pracując przy pszczołach musiał posługiwać się prymitywnymi choćby narzędziami. Chcąc nawet wykorzystać samorodną dziuplę na siedzibę dla roju pszczelego, trzeba ją było zazwyczaj jeżeli nie powiększyć, to przynajmniej oczyścić z próchna i śmieci, wyciąć odpowiedniej wielkości otwór i wprawić doń deskę zwaną, jak wiemy, dłużnią. Dobrych, to znaczy mocnych, ostrych i o odpowiednim kształcie narzędzi, potrzebowano zwłaszcza do żłobienia barci i wyrobu kłód. Dostęp do wysoko zazwyczaj ulokowanych pszczół leśnych byłby niezmiernie utrudniony, gdyby nie zmyślnie, choć prosto skonstruowany przyrząd zwany leziwem, którego część najważniejszą stanowił mocny powróz konopny. Pewne nieodzowne narzędzia i przybory potrzebne były do chwytania rojów, cięcia i wyjmowania z barci i ula plastrów z miodem i czerwiem, do podkarmiania pszczół, obróbki wosku idt.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
