Nowej konstrukcji sito do miodu

tekst: Józef Kalinowski, W. Maćkowiak

Pszczelarstwo, Rok XV, nr 4, kwiecień 1964 — . Kalinowski, W. Maćkowiak

. Kalinowski, W. Maćkowiak RZD Sielinko

strona 17

winieta działu „Ule, sprzęt, urządzenia” — rysunek trzech komórek plastra (czarne zarysy sześciokątów) nad napisem

W ostatnim czasie zarysowuje się różnica zdań na temat cedzenia miodu bezpośrednio po jego odwirowaniu. Część pszczelarzy (szczególnie zawodowych) uważa, że cedzenie miodu jest zbędne. Zanieczyszenia można bowiem zebrać z miodu po upływie pewnego czasu z powierzchni naczyń lub odstojników. Niektórzy nawet w skrajnych wypadkach praktykują zbieranie zanieczyszczeń dopiero po skrystalizowaniu miodu. Pogląd taki wydaje się niesłuszny ze względów higienicznych. Poza tym miód może stracić na wartości. Z praktyki wiadomo, że wraz z odwirowanym miodem do naczyń mogą spłynąć pszczoły, kit, wosk, nierzadko czerw i wiele innych zanieczyszczeń. Od zanieczyszczeń tych miód może przyjąć nieprzyjemny zapach i smak. Bardzo niekorzystnie na wartość miodu wpływa rozkład substancji organicznej pszczół i czerwiu. Występuje to szczególnie wtedy, gdy wypłyną one na powierzchnię i pozostają tam dłuższy czas. Z tych względów większość pszczelarzy cedzi miód w trakcie wirowania.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy