Niewykorzystane rezerwy w pszczelarstwie polskim
tekst: Leon Bornus
Pszczelarstwo, Rok XX, nr 9, wrzesień 1969 — Prof. dr Leon Bornus
Prof. dr Leon Bornus
strona 6
Oddział Pszczelnictwa IS Puławy

Mija 7 lat od opublikowania („Pszczelarstwo“ 1962 r. nr 5 i 6) analizy rezerw produkcyjnych w naszym pszczelarstwie i czas już dać nowe, aktualne naświetlenie tego problemu. W tym okresie bowiem wiele się w pszczelarstwie zmieniło na korzyść i niektóre z poprzednich postulatów zdezaktualizowały się, a na ich miejsce pojawiły się nowe zahamowania i nowe perspektywy.
W artykule ówczesnym wymieniono następujące rezerwy (ewentualnie straty) w pszczelarstwie: 1) niedostateczny stan liczbowy pasiek w niektórych rejonach, 2) zimowe straty w rodzinach lub robotnicach, 3) niekontrolowanie rójki, 4) niedostateczne wykorzystanie pożytku głównego, 5) niepotrzebny rozwój siły rodzin na okres popożytkowy, 6) niedostateczna higiena pasiek.
Globalna produkcja miodu w tamtych latach wynosiła około 8 000 ton rocznie, a skup Centrali Ogrodniczej przekraczał zaledwie 2 000 ton. Tymczasem w ostatnich trzech latach produkcja globalna oscyłuje około 13 000 ton miodu, a skup jednostek uspołecznionych (CSO, CRS, „Las“) przekracza 7 000 ton. Widocznie ogólny postęp w pszczelarstwie przyczynił się do wykorzystania części rezerw, o których była poprzednio mowa. Czy jednak nie można myśleć o wykorzystaniu reszty tych rezerw? A może dzisiaj widzimy jeszcze inne, o których przedtem nie było mowy.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
