Niektóre problemy związane z produkcją propolisu
tekst: Janina Muszyńska, Zofia Konopacka, Helena Rybak, Piotr Sobiczewski
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 8, sierpień 1981 — Dr Janina Muszyńska, dr Zofia Konopacka, Mgr Helena Rybak, Piotr Sobiczewski


Dr Janina Muszyńska, dr Zofia Konopacka, Mgr Helena Rybak, Piotr Sobiczewski
strona 2
Oddział Pszczelnictwa ISiK w Puławach
W pierwszym artykule na powyższy temat autorzy zapowiedzieli nadsyłanie dalszych uwag i spostrzeżeń w miarę uzyskiwania nowych wyników. Oto następna część wybrana z dwuletniego już okresu pracy.
Zaczniemy od przypomnienia Czytelnikom, że badania prowadzone są w dwóch posiekach: wędrownej (rodziny z matkami kraińskimi, unasienione naturalnie) i stacjonarnej (rodziny z matkami kaukaskimi unasienione naturalnie). W pasiece wędrownej propolis zbierany jest wyłącznie z powałek propolisowych nazwanych w poprzednim artykule kitołapkami. W pasiece stacjonarnej powałki kładzione są na połowę gniazda. Z drugiej połowy propolis zbierany jest z górnych listewek ramek i znajdujących się między nimi beleczek odstępnikowych. Przed przystąpieniem do doświadczenia zawsze górną część ramek oczyszczano, a beleczki wymieniano na nowe. Dzięki temu cały pozyskany surowiec pochodził ze ściśle określonego okresu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
