Nieco o zimowaniu pszczół w USA
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XII, nr 4, kwiecień 1961
strona 115
Systematyczne badania nad warunkami zimowli pszczół zostały zapoczątkowane przed mniej więcej stu laty, wkrótce po tym jak weszły w użycie ule ramowe i dokładna kontrola gniazda pszczelego stała się możliwa. Nasza wiedza o życiu pszczół w czasie zimy stale się pogłębia i wzbogaca o nowe szczegóły, w praktyce zaś pewne metody zimowli pszczół, uważane niegdyś za najbardziej racjonalne, podlegają krytyce i stopniowo są wypierane przez inne. znacznie lepsze.
Największe bodaj zmiany w poglądach na warunki sprzyjające pomyślnej zimowli pszczół stwierdzić można w pszczelarstwie amerykańskim. Jeszcze nie tak dawno temu, gdyż starsi spośród tamtejszych hodowców pszczół pamiętają te czasy, w Północnych Stanach USA ogromna większość pasiek była zimowana w stebnikach. Jednakże budowa specjalnych pomieszczeń dla pszczół okazała się zbyt kosztowna, a wyniki zimowli wcale nie były najlepsze. Zaprojektowanie naprawdę dobrego stebnika, zapewniającego utrzymanie stałej, dość niskiej temperatury, należycie przy tym wentylowanego — to zdaniem specjalistów amerykańskich praca dla inżyniera-fachowca, pociągająca za sobą ogromne koszty. Obecnie bardzo tylko nieliczni pszczelarze zimują pasieki w pomieszczeniach zarówno dlatego, że nie jest to opłacalne, jak też i z tej przyczyny, iż przekonano się do zimowli na toczku, która nawet w rejonach o klimacie bardziej surowym nie pociąga za sobą większych strat w pasiekach.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
