Nieco o chorobach pszczół dorosłych
tekst: Jadwiga Guderska
Pszczelarstwo, Rok IV, nr 9, wrzesień 1953 — JADWIGA GUDERSKA
JADWIGA GUDERSKA
strona 20
W poprzednim numerze „Pszczelarstwa“ omawialiśmy najważniejsze choroby czerwiu. Teraz rozpatrzymy pokrótce choroby, jakim podlegają pszczoły — owady dorosłe.
W tej grupie wyróżniamy (jak i przy chorobach czerwiu) choroby zaraźliwe, które łatwo rozprzestrzeniają się w obrębie pnia, z ula do ula i z pasieki do pasieki oraz choroby niezaraźliwe, które są następstwem bądź spożywania przez pszczoły pokarmu nieodpowiedniego (także i zatrutego), bądź złej pielęgnacji rodzin pszczelich.
Z chorób niezaraźliwych najczęściej mamy do czynienia z biegunką zwaną też zaperzeniem pszczół. Choroba ta pojawia się w pniu pszczelim prawie wyłącznie w końcu zimy i na początku wiosny. Objawy biegunki zaobserwowane w innej porze roku zwykle świadczą o tym, że pszczoły uległy jednej z chorób zaraźliwych lub też zatruciu.
Jak wiemy, w czasie zimy pszczoły nie oddają odchodów w ulu, a niestrawione resztki pokarmu gromadzą się w ich odbytnicy, obszernym i rozciągliwym worku stanowiącym końcowy odcinek przewodu pokarmowego. Podczas zimowli pszczoły spożywają niewielkie ilości miodu, tak że odchody mogą być zatrzymane w odbytnicy aż d wiosennego oblotu.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
