Nieco o chorobach pszczół dorosłych

tekst: Jadwiga Guderska

Pszczelarstwo, Rok IV, nr 9, wrzesień 1953 — JADWIGA GUDERSKA

JADWIGA GUDERSKA

strona 20

W poprzednim numerze „Pszczelarstwa“ omawialiśmy najważniejsze choroby czerwiu. Teraz rozpatrzymy pokrótce choroby, jakim podlegają pszczoły — owady dorosłe.

W tej grupie wyróżniamy (jak i przy chorobach czerwiu) choroby zaraźliwe, które łatwo rozprzestrzeniają się w obrębie pnia, z ula do ula i z pasieki do pasieki oraz choroby niezaraźliwe, które są następstwem bądź spożywania przez pszczoły pokarmu nieodpowiedniego (także i zatrutego), bądź złej pielęgnacji rodzin pszczelich.

Z chorób niezaraźliwych najczęściej mamy do czynienia z biegunką zwaną też zaperzeniem pszczół. Choroba ta pojawia się w pniu pszczelim prawie wyłącznie w końcu zimy i na początku wiosny. Objawy biegunki zaobserwowane w innej porze roku zwykle świadczą o tym, że pszczoły uległy jednej z chorób zaraźliwych lub też zatruciu.

Jak wiemy, w czasie zimy pszczoły nie oddają odchodów w ulu, a niestrawione resztki pokarmu gromadzą się w ich odbytnicy, obszernym i rozciągliwym worku stanowiącym końcowy odcinek przewodu pokarmowego. Podczas zimowli pszczoły spożywają niewielkie ilości miodu, tak że odchody mogą być zatrzymane w odbytnicy aż d wiosennego oblotu.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy