Nektary albo soki — oto jest pytanie
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 7–8, lipiec–sierpień 1967 — Gaweł Nektarowicz z Sokowa
strona 26
Zziajana, rozbzykana przyleciała pszczoła I, brzęcząc nad Redakcją „Pszczelarstwa”, tak woła: „Towarzyszki Zbieraczki! Towarzysze Trutnie; Obwieszczam rewelacje, bez blag — absolutnie! I Ty, Redakcjo, słuchaj! a napisz, co powiem: Przybywam tu z pasieki, z tej głośnej.. w Bukowie, Gdzie rojom już nie grożą pożytkowe troski, Bo pniom dostarcza wziątków Władysław Grabowski”... — „Jakich wziątków?!” — przerywa truteń wielkooki. — „Smaczniutkich!” — brzęczy pszczoła — „Są to świeże soki! Słodziutkie... palce lizać! (Gdzież równać z nektarem?!) Proszę na degustację — dam Wam próbek parę!” Lecz podejrzliwy smakosz — truteń nagabuje: „Jakżeż?... Sok — by był słodki — cukru potrzebuje! Do soku trzeba dodać dużo sacharozy, Ażeby go ochronić od fermentów grozy... Podczas szkoleń w pasiece (niedawno — w niedzielę) Podsłuchałem, że w sokach cukru jest niewiele; Sok, żeby się nie burzył lub nie zmienił w ocet, Wymaga sacharozy nad 60 procent! Zatem sokowy wziątek — to sokowy lukier: Trochę soku, a reszta — buraczany cukier!!! Pan zaś Wasz, przybierając dobrodzieja pozy, Każe robić soko-miód z soko-sacharozy”. —„Bzz!ha!ha! Bzz hu!hu!” — zaśmiały się butnie Wiecujące roje pszczół i przechery-trutnie, Aliści niestropiona posłanka z Bukowa, Puściwszy kroplę jadu, bzzyknęła w te słowa: „A ileż aktualnie jest wśród Was (o, zgrozo!) Fałszerek, mieszających nektar z sacharozą??!...” Zapanowała cisza jak w mroźnym stebniku. Oglądają się pszczoły — ukradkiem, bez bzyku... Wtem Nigra-truteń bąknął: „Niewątpliwie racja”. Fałszerstwa jednak zwalcza NIK..., PIH i Redakcja..., i... CSO, i... MO — rzecz jasna i znana, Gdyż fałszerska produkcja w Polsce — zakazana!! Nie zalecaj zbieraczkom sacharozy z sokiem, Bo taka babranina może im wyjść bokiem!”... Zjeżyły się wnet krewkim trutniom na łbach włosy, Gdy zaczęły brzmieć wokół takie oto głosy: „Nektarów nikt nie słodzi! To wierutne baje! Po cóż słodzić? gdy słodycz cenną nam kwiat daje”. — „W Polsze mnogo klewiera! nam soków nie nado!” — szeptem brzęczy z ukrycia „gruzinek” gromada. A „włoszki” zanuciły: „La Apis e mobile! Kochamy każdą słodycz! Słodyczy jest tyle...’! I rozbrzęczał się dyskurs. Zawrzało jak w ulu. Nawet brzęknął turysta-truteń z Honolulu: „O nektarach, o sokach... słychać różne trele, Ale o ich chemicznym składzie — małowiele”.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
