Nasze rośliny pożytkowe
tekst: Ludwik Majeranowski
Pszczelarstwo, Rok VIII, nr 6, czerwiec 1957 — LUDWIK MAJERANOWSKI
LUDWIK MAJERANOWSKI
strona 170
Biała koniczyna
Wszystkie koniczyny należą do rodziny motylkowatych. Znaczenie tej rośliny dla rolnictwa i pszczelnictwa zostało omówione w artykule o esparcecie w poprzednim numerze.
Spośród 21 gatunków rosnących w Polsce tylko 4 uprawne mają znaczenie dla pszczelarstwa. Są to: koniczyna biała czyli rozesłana, koniczyna białoróżowa (szwedzka), koniczyna krwistoczerwona (inkarnatka) i koniczyna łąkowa znana wszystkim pod nazwą koniczyny czerwonej. Z wymienionych koniczyn pierwsze miejsce pod względem pożyteczności dla pszczół przyznać trzeba koniczynie białej, bo jeśli jest mowa o miodzie koniczynowym, to wiadomo, że z koniczyny białej.
Rośnie ona dziko na łąkach i pastwiskach, na przydrożach i w rowach; jest też uprawiana nieomal w całym kraju, gdyż ma mniejsze wymagania niż koniczyna czerwona.
Opis botaniczny. Koniczynę białą łatwo rozpoznać gdy kwitnie — po białej główce, osadzonej na stosunkowo długiej łodyżce, a w stanie bezkwiatowym — po ścielącej się i zakorzeniającej się łodydze i po listkach z podkówkami, czym się różni od koniczyny białoróżowej, która ma łodygę prostą, a listki bez podkówek. Zakorzenia się płytko, 40 — 50 cm. Kwitnie przez dłuższy okres, bo od połowy maja do połowy września, lecz główny z niej pożytek przypada na czerwiec.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
