Może tak? będzie więcej miodu

tekst: Jan Stanuch

Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 5, maj 1965 — Inż. Jan Stanuch

Inż. Jan Stanuch

strona 3

Z uwagi na zmiany w pożytkach pszczelich zachodzi coraz częściej konieczność dostosowania gospodarki pasiecznej do maksymalnego wykorzystania wczesnych, krótkich i bardzo obfitych pożytków, czyli że powinno się pasiekę tak przygotować, aby te pożytki zostały w pełni wykorzystane. Sposobów doprowadzenia pasieki na czas do siły jest wiele. Jeden z nich, nie nowy, ale mało znany, postaram się tu omówić.

Przyjmując, że w pasiece mamy wszystkie rodziny zdrowe, silne i z odpowiednią ilością pokarmu, zadaniem pszczelarza będzie doprowadzić je do maksymalnej siły jak najwcześniej wiosną, a następnie utrzymać je w nastroju bezrojowym.

Przed przystąpieniem do omówienia tych dwóch zagadnień, ogólnie przypominam, że rodzina pszczela wchodzi w nastrój rojowy wtedy, kiedy w pniu jest nadmiar młodej siły roboczej. Znaczna wówczas część pszczół nie pracuje, w wolnych miejscach gromadzi się, odpoczywa, czeka na wyjście z rojem. Po dokonanej rójce te same pszczoły z miejsca przystępują do intensywnej pracy, budują plastry, znoszą pracowicie nektar i pyłek. Stąd wniosek, że normalny rój w przeważającej cześci składa się z pszczół młodych, które w rodzinie macierzystej wykonywały tylko bardzo ograniczone czynności, odpoczywawały, aby po założeniu nowej rodziny mogły w swym krótkim życiu wykonać bardzo ciężką pracę przy budowie plastrów, znoszeniu pokarmu i wychowywaniu nowego pokolenia. Trwa to w optymalnych warunkach około 22—30 dni.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy