Moje obserwacje sikor – bogatek

tekst: Paweł Kaczmarczyk

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 5, maj 1962 — Paweł Kaczmarczyk

strona 140

Pięćdziesiąt lat utrzymuję pszczoły, przeważnie w lasach, w których zwykle jest dużo różnych ptaków. Będąc młodym, wierzyłem starszym, że sikory — bogatki, wywoływują pszczoły z uli stukaniem dzioba. Postanowiłem sprawę bliżej poznać. Pewnej zimy zauważyłem jak sikorki-bogatki, dobijały się do jednego ula. Poszedłem sprawdzić. Okazało się, że w wylocie było kilka martwych pszczół. Wyjąłem je i spaliłem w ogniu. Zabieg ten poskutkował, sikorki uspokoiły się i przestały do ula zaglądać. Nic dziwnego, że sikory cisną się do wylotków, widząc pożywienie.

Zupełnie słusznie wspomniał prof. dr S. Kirkor, że trzeba sikory odżywiać zimą. Przede wszystkim właściciele sadów i ogrodów powinni o tym pamiętać. Ptaki niszczą tysiące szkodliwych owadów. Niewielki wydatek na dożywienie ptaków będzie z nadwyżką zwrócony. Największym wrogiem ptaków są koty, które łowią setkami pożyteczne ptaki.

Paweł Kaczmarczyk Jastrzębniki, pow. Nowy Tomyśl

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy