Mój tani ul ze słomy

tekst: Antoni Andrukowicz

Pszczelarstwo, Rok XVIII, nr 9, wrzesień 1967 — Antoni Andrukowicz

Antoni Andrukowicz

strona 16

winieta działu „Ule, sprzęt, urządzenia” — biało-czarne plamy
zdjęcie słomianych korpusów i drewnianej skrzynki, oznaczenia 3 i 5

Dla każdego pszczelarza najważniejszy problem to ul tani, ciepły i lekki.

W artykule tym chciałbym z kolegami pszczelarzami podzielić się swoimi doświadczeniami na ten temat. Dla siebie bowiem problem ten odpowiednio rozwiązałem.

Jak wiadomo, najtańszym surowcem do produkcij uli jest słoma. O jej zaletach nie będę pisał, gdyż każdy pszczelarz wie o tym, że dobrze zrobiony ul słomiany odpowiada wszystkim warunkom rozwoju pszczół. Zatrzymam się tylko na niektórych wadach tego ula.

zdjęcie prasy do korpusów słomianych z łańcuchem i drutami, oznaczenia 8, 1, 14, 15, 2

Jak twierdzą autorzy poprzednich artykułów, słoma w ścianie ula nie powinna być mocno zgnieciona. W pogniecionych bowiem źdźbłach słomy mało będzie powietrza do izolacji ścian. Twierdzą, że im mocniej słoma będzie zgnieciona w ścianie ula, tym zimniejszy będzie ul. Teoretycznie, to niby tak, a praktycznie przedstawia się inaczej. Słoma w ścianach ula murszeje, kurczy się z biegiem czasu, a słabo sprasowane ściany robią się przewiewne. Pszczoły czując przewiew powietrza mocno je kitują, a my[?] nieraz przegryzają ściany. Przy takim ulu ścia[?] muszą być wzmacnione drewnianymi listwami, co podraża koszt. Woda deszczowa zacieka między słomą a obramowaniem i dlatego ul taki nie jest trwały.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy