Mleczko pszczele w literaturze światowej

tekst: Irena Jarońska

Pszczelarstwo, Rok VII, nr 7, lipiec 1956 — Opracowała I. Jarońska

winieta działu „Pszczelarstwo za granicą” — rysunek kwiatu koniczyny

Opracowała I. Jarońska

strona 15

Od dwóch lat mniej więcej zainteresowanie świata naukowego, i to zarówno biologów jak lekarzy, zwrócone jest na mało dotychczas znaną substancję — mleczko pszczele, której cenne właściwości spodziewają się wykorzystać w lecznictwie ludzi i zwierząt. W niektórych wypadkach rozgłos, jakiego nabrała ta sprawa w prasie światowej, ma posmak sensacji i reklamy niedostatecznie potwierdzonej wynikami badań. Dla lepszego zorientowania się w zagadnieniu warto zrobić chronologiczny przegląd literatury na ten temat.

Do roku 1922 mało wiedziano o mleczku poza tym, że jest ono produktem wydzielanym przez specjalne gruczoły w głowie młodych pszczół (w wieku od 3 do 10 dni), a jako takie — zbliżone pochodzeniem do mleka ssaków, choć wartość jego jest nieporównanie większa. Służy ono za pokąrm larwom pszczół, a przede wszystkim — matki. Wpływ jego na cały organizm pszczoły, a głównie na funkcje rozrodcze i długowieczność, jest niezwykle silny, ono to bowiem decyduje zarówno o rozwoju narządów płciowych matki, jak i o jej życiu niewspółmiernie dłuższym niż życie innych pszczół.

Pierwszą próbę przeprowadzenia chemicznej analizy mleczka podjęła w 1922 r. niemiecka specjalistka, A. Kohler. W 1929 r. E. Elser opublikował tablicę wykazującą silny spadek procentu białka i tłuszczy w mleczku już na trzeci dzień po złożeniu go do komórki (matecznika), natomiast po upływie 4 dni następuje wzrost procentu cukru inwertowanego. Elser określił stopień kwasowości mleczka jako równy kwasowości miodu.

Chemiczną analizę mleczka pobranego z komórek 3 i 4-dniowych larw przeprowadzili uczeni z uniwersytetu stanu Luiziana (USA), Melampy i Jones, stwierdzając że ma ono jednolitą strukturę chemiczną i zawiera przeciętnie 66,05% wody i 39,95% suchej masy składającej się z 12,34% białka, 5,46% tłuszczu, 12,49% węglowodanów, 0,82% popiołu i 2,84% nieznanej substancji, która być może, stanowi „cudotwórczą“ tajemnicę mleczka. Ci sami badacze stwierdzili jednak, że mleczko pobierane z różnych pasiek w ciągu 8 do 10 miesięcy wykazuje wielkie różnice w zawartości wody, jak też różni się barwą — od jasnokremowej, prawie kanarkowej, aż do brudnoszarej. Wahania koloru mogą być wskazówką zmian chemicznych.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy