Mam ule wielokondygnacyjne

tekst: Henryk Odrzywolski

Pszczelarstwo, Rok XX, nr 11, listopad 1969 — Henryk Odrzywolski

Henryk Odrzywolski

strona 11

Od lewej: dennica z podstawką, poduszka, daszek, korpus z kompletem ramek, wkładka z płyty pilśniowej na dno ula, uchwyty do przenoszenia uli, krata odgrodowa, ramka z odstępnikami, beleczki międzyramkowe
Od lewej: dennica z podstawką, poduszka, daszek, korpus z kompletem ramek, wkładka z płyty pilśniowej na dno ula, uchwyty do przenoszenia uli, krata odgrodowa, ramka z odstępnikami, beleczki międzyramkowe
Z prawej: Wózek pasieczny z dwiema kondygnacjami
Z prawej: Wózek pasieczny z dwiema kondygnacjami
Ogólny widok pasieki
Ogólny widok pasieki
Rzut pionowy prawidła (na rysunku wymiar: 6,1cm)
Rzut pionowy prawidła [na rysunku wymiar: 6,1cm]

W ostatnich latach toczą się u nas żywe dyskusje na temat ula wielokondygnacyjnego. Ja już takie ule posiadam, chciałbym więc podzielić się swoimi doświadczeniami na temat ich ulepszenia oraz sprzętu potrzebnego do gospodarki w tych ulach.

W przyszłości chciałbym też podzielić się swoimi uwagami o metodach pracy w ulach wielokondygnacyjnych.

W ZSRR niemal masowo przechodzi się na ule wielokondygnacyjne. W Polsce pszczelarze z rezerwą odnoszą się do powszechnego wprowadzenia tego typu ula, godzą się jednak, że eksperymenty są w tym zakresie konieczne.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy