Lecznicze działanie miodu w chorobach serca i naczyń krwionośnych
tekst: Czesław Belec
Pszczelarstwo, Rok IX, nr 7–8, lipiec–sierpień 1958 — CZESŁAW BELEC
CZESŁAW BELEC
strona 200
Miód od wieków jest znany jako środek leczniczy. Asyryjczycy i Egipcjanie przypisywali mu właściwości gojące, a już tysiąc lat temu Awicenna zalecał stosowanie miodu w chorobach serca. Lecznicza tradycja miodu żyła w medycynie ludowej, a ostatnio medycyna oficjalna wyświetla mechanizm leczniczego działania miodu.
Miód składa się (w 70—80%) z naturalnego inwertowanego cukru, tj. mieszaniny dekstrozy (glikozy) i lewulozy czyli fruktozy. Cukier inwertowany skręca płaszczyznę spolaryzowanego światła w lewo, dzięki większej zawartości lewulozy niż dekstrozy, która skręca płaszczyznę polaryzacji w prawo. Ta właściwość pozwala na odróżnienie miodu od cukru trzcinowego (buraczanego). W miodzie stwierdza się także obecność białka w ilości od 0,03—2,5%, ponadto znajdują się w nim kwasy organiczne, enzymy, jak np.: diastaza, katalaza itd., ciała aromatyczne, substancje o działaniu hormonalnym oraz witaminy z grupy B — a także witamina A i C, lecz w minimalnych ilościach.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
