Krycie uli
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok I, nr 6, listopad–grudzień 1950 — WOJCIECH BOJARCZUK
WOJCIECH BOJARCZUK
strona 31
Na temat systemu uli i ich budowy istniały zawsze i istnieć będą różnice zdań. To samo dotyczy użycia materiału do ich budowy.
Przed wojną większość pszczelarzy uznawała tylko drzewo, — mniejszość chwaliła ule słomiane; jeden i drugi materiał ma swoje wady i zalety. Wobec wyniszczenia lasów podczas wojny słoma wysuwa się obecnie na pierwszy plan. Przy dużym obecnym zapotrzebowaniu na ule, a nawet braku pierwszorzędnych desek, doskonale można zastąpić deski ścianami słomianymi, szytymi na warsztacie. Pszczoły w takich ulach dobrze zimują, szybko dochodzą do siły, a choć ule słomiane są mniej trwałe, to jednak wystarczą na jedno pokolenie pszczelarzy.
Celem moim nie jest jednak szczegółowe omawianie budowy uli, a tylko zagadnienie krycia tych uli. Każdy pszczelarz rozumie, że ze wszystkich kłopotów ulowych najważniejszym jest, by ule nie zaciekały. Przeciekanie daszków — to największa klęska, jaka może spotkać pień pszczeli.
Ilość materiałów używanych do krycia daszków jest znacznie większa i rozmaitsza, niż do budowy samych uli. Oprócz desek i słomy używa się jeszcze gontów, różnych rodzajów
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
