Każdy pszczelarz propagatorem ochrony przyrody
tekst: Archiwum miesięcznika „Pszczelarstwo”
Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 10, październik 1968 — Redakcja
strona 16
Gwałtowny proces urbanizacji i uprzemysłowienia wszystkich krajów na kuli ziemskiej, który obserwujemy w ostatnich czasach, powoduje szybkie zmniejszanie się obszarów ziemi pokrytych naturalną zielenią i zasiedlonych przez naturalnych jej mieszkańców — dzikie zwierzęta. Stąd też coraz większej roli nabiera sprawa ochrony zasobów przyrody — również i w naszym kraju.
Dowodem wielkiego interesowania się państwa sprawą ochrony przyrody jest fakt powstania i utrzymywania licznych parków narodowych oraz powstawania coraz to nowych rezerwatów przyrody mających na celu utrzymanie zasobów przyrody w jej naturalnej formie, w istniejącym i nie naruszonym stanie. Również wspaniałym dowodem uznania i popierania przez państwo idei ochrony przyrody jest akcja zainicjowana przez Ogólnopolski Komitet Frontu Jedności Narodu a gorąco popierana i wspomagana przez Polski Związek Pszczelarski — akcja sadzenia 100 milionów drzew na Tysiąclecie Państwa Polskiego.
We wszystkich innych akcjach mających na celu ochronę przyrody, zlikwidowanie i zabliźnienie ran zadanych przyrodzie przez nierozważną lub zachłanną rękę ludzką nie może również zabraknąć pszczelarzy. Mając stale do czynienia z żywą przyrodą i w swej pracy z pszczołami bezpośrednio od niej zależni — musimy stale pamiętać o tym, aby tych zasobów, z których korzystają pszczoły, było coraz więcej. Niemal każde bowiem poczynanie w zakresie ochrony przyrody lub zwiększenia jej zasobów znajdzie swoje odbicie w gospodarce pasiecznej. Dla przykładu podam tutaj, że wysadzenie w okolicy bezleśnej pewnej liczby takich nawet drzew, które w zasadzie dla pszczelarstwa są bez znaczenia, jak np. topola czy jesion, zwiększy nektarowanie roślin. Dzieje się tak dlatego, że wprowadzenie do środowiska polnego drzew powoduje zmianę mikroklimatu danej okolicy: m. in. zwiększa się wilgotność powietrza; drzewa i krzewy zmniejszają siłę wiatrów powodujących wysuszanie gleby i niszczenie jej struktury. Poza tym część położonych bardzo głęboko zasobów pokarmowych gleby w postaci różnych soli mineralnych zostaje przez drzewa uruchomiona, przerobiona na związki organiczne i przetransportowana do górnych warstw gleby, skąd w następstwie — w postaci próchnicy z opadu liści itd. mogą być pobrane przez rośliny uprawne.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
