Jeszcze o podkarmiaczkach
tekst: Zygfryd Ławiński
Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 6, czerwiec 1962 — Zygfryd Ławiński
strona 184

Podkarmiaczkę, którą pragnę opisać, nazwałem awaryjną, gdyż niejeden raz wyratowała mnie z wielkiej biedy. W górnym rogu ramki wycinam w plastrze kwadrat 35 x 35 mm, a w wolną przestrzeń wmontowuję talerzyk podkarmiaczki. Na spodzie wycięcia umieszczam głębszą nakrętkę od butelki po atramencie lub witaminach średnicy około 25 mm, czyli szerokości bocznej ścianki ramki i pierścieniem z drutu nierdzewnego przytwierdzam do bocznej listwy ramki. W listwie górnej robię otwór nieco większy od średnicy rurki aluminiowej (6 m) tak aby wprowadzona rurka, zakończona małym skosem, znajdowała się na środku owego maleńkiego talerzyka. Do syropu użyć można butelki po „ovovitinie” lub baloników turyngskich bez talerzyka.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
