Jeszcze o pawilonach
tekst: Julian Kot
Pszczelarstwo, Rok XXXII, nr 11, listopad 1981 — Julian Kot

Julian Kot
strona 16


Pasiekę w ulach stojakach oprócz wywożenia na pożytki z sadów i rzepaków przewożę również pod las o różnym podszyciu i ewentualnie na spadź. Pewną liczbę rodzin wywożę na czerwoną koniczynę. Gospodarkę taką można by nazwać stacjonarno-wędrowną, ale z powodu braku czasu nie w pełni intensywną.
Poszukując rozwiązań w celu zmniejszenia pracochłonności postanowiłem w 1979 r. wypróbować jeszcze jeden sposób gospodarki pasiecznej — w pawilonie na 8 rodzin, przystosowanym do przewozu na przyczepie dwukołowej doczepionej do samochodu osobowego. Pawilony takie nie są nowością. Nie są również nowością ule wykonywane z pojedynczych desek, z reguły o ciepłej budowie. Nie wiem natomiast, czy nie jest nowością skośne korytko głębokości 4—6 cm ustawione zgodnie ze spadem do wylotu i wypełnione materiałem ocieplającym dennicę oraz to, że pawilon wykonany jest z pojedynczej 3 mm twardej płyty pilśniowej przymocowanej do szkieletu wykonanego z listew drewnianych grub. 25 mm, szer. 60 mm. Rozstawienie listew szkieletu jest takie, aby każdy korpus ula przylegał swymi krawędziami do krawędzi okienek szkieletu, tworząc między ścianą ula a płytą oraz między poszczególnymi ulami przęstrzeń potrzebną do manewrowania korpusami. Dolne okienka szkieletu, do których przylegają dolne korpusy, wypełniłem styropianem, zaś 40 mm przestrzenie między poszczególnymi ulami wypełniam
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
