Jeszcze o barwie i typach uli

tekst: Antoni Demianowicz

Pszczelarstwo, Rok XVI, nr 3, marzec 1965 — Prof. dr Antoni Demianowicz

Prof. dr Antoni Demianowicz

strona 22

Inż. W. R. z Krakowa nadesłał list następującej treści:

Cecylia Lewandowska w książce p. t. „W świecie pszczół” podała, że kolor biały wyraźnie odpychająco działa na pszczoły. Widocznie miała jakąś podstawę. Tymczasem Redakcja „Pszczelarstwa” stwierdziła, że „odosobniony wypadek opisany przez p. Lewandowską nie może być oczywiście miarodajny, ponieważ w każdej pasiece bywają roje słabsze od innych, a że taki rój był w białym ulu, mogło być przypadkiem”. Nie rozumiem, jak mogła Redakcja tak pochopnie dać mylne wyjaśnienie, gdy wystarczyłaby puszka farby, żeby sprawę dokładnie zbadać. Józef Kasper potwierdził to bardzo ważne dla praktyki spostrzeżenie C. Lewandowskiej.

Takich ważnych zagadnień, na które dość mało zwracało się uwagi, jest więcej, np. sprawa spadzi, sprawa ramek i uli i inne. Pisze się u nas równorzędnie o spadziowaniu samorzutnym i o spadziowaniu wywołanym przez mszyce. Czy oba spadziowania są dla pszczelarzy równorzędne? Otto Alberti, zawodowy pszczelarz niemiecki w książce wydanej w r. 1936 powiada, że pszczoły unikają spadzi mszycowej, a chętnie zlizują spadź samorzutną. Zagadnienie łatwe do zbadania: położyć przed ulem gałązki ze spadzią mszycową.

Trudniejsza jest sprawa z ramkami i ulami, bo te są kosztowniejsze, na co zwyczajny pszczelarz nie bardzo może sobie pozwolić, chyba, że pobudzi go np. strata całej pasieki. Przed kilku laty zaglądnąłem do sadu jednego zakładu naukowego i tam zobaczyłem długi szereg uli jednego typu i jednego koloru. Widoczne było, że tam badań porównawczych nad ulami nie prowadzi się. Redakcja propaguje cztery typy tylko uli uznanych. Znam je wszystkie, gospodarowałem w nich, a obecnie nawet w prezencie żadnego nie przyjąłbym, gospodaruję w ujednoliconych ulach książkowych.

Dr Bornus w nr 12/62 „Pszczelarstwa” napisał: „Nawiasem mówiąc wydaje mi się, że pasiecznicy niemieccy mają o wiele lepiej rozpracowane metody gospodarowania w pasiece. Oni zostali zmuszeni przez warunki przyrodnicze do poszukiwań coraz głębszych, coraz bardziej drobiazgowych. Oni rzeczywiście „chwytają” miód nawet w bardzo słabych pożytkowo okolicach.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy