Jak przebiega regulacja życia roju
tekst: Antoni Demianowicz
Pszczelarstwo, Rok V, nr 6, czerwiec 1954 — ANTONI DEMIANOWICZ
ANTONI DEMIANOWICZ
strona 2
Rój pszczół stanowi pewną całość biologiczną — gromadę. Działalność wszystkich osobników wchodzących w skład gromady ma na celu zapewnienie jej bytu, rozwoju i podziału na nowe gromady potomne. Do osiągnięcia tego celu w obrębie gromady muszą być wykonywane jednocześnie liczne i różnorodne prace i czynności: budowa i naprawa plastrów, wychów potomstwa, zbiór i przechowywanie zapasów, obrona roju przed wrogami, odświeżanie powietrza wewnątrz gniazda itp.
Zależnie od temperatury, pożytku oraz innych warunków, nasilenie poszczególnych czynności wzmaga się lub maleje, a w pewnych okresach niektóre z nich ustają zupełnie. Tak np. na jesieni ustaje czerwienie; gdy zewnętrzna temperatura spadnie poniżej 10° — ustaje wylatywanie pszczół w pole itp. Są poza tym szczególne czynności występujące wyłącznie w pewnych określonych warunkach, wiążących się z cyklem rocznym np.: rozpoczęcie czerwienia w końcu zimy, wypędzanie trutni, przygotowanie do rójki. Zupełnie inną kategorię stanowią czynności niezależne od pory roku, a wykonywane na skutek doraźnej potrzeby: zakładanie mateczników ratunkowych w razie zaginięcia matki, obrona w razie napadu obcych pszczół i wiele innych.
Oczywiście, że w rodzinie pszczelej muszą istnieć pewnego rodzaju sposoby zapewniające harmonijny, celowy podział pracy, gdyż bez tego rodzina nie mogłaby trwać i rozwijać się. Poznanie tych sposobów i praw rządzących życiem roju jest bardzo interesujące nie tylko dla biologa, ale również i dla pszczelarza praktyka. Pozwala to pszczelarzowi w pewnej mierze kierować działalnością pszczół w sposób najbardziej dla niego pożądany. Zastępuje ona poetyczne, tajemnicze, ale nic nie tłumaczące i dlatego też bezwartościowe pojęcie „ducha ula“ słynnego pisarza Maeterlincka ¹.
W numerze 2/1954 „Pszczelarstwa“ zamieszczono streszczenie opisu obserwacji K. Istominej-Cwietkowej nad czynnościami pojedynczych pszczół w roju. Widzimy, że podejmują one kolejno różnorodne czynności. W wielu wypadkach, jak słusznie zaznacza autorka, o przystąpieniu do tej czy innej pracy decyduje napotkanie przez pszczołę potrzeby jej wykonania. Tak np. zetknięcie się z uszkodzonym brzegiem komórki jest dla pszczoły bodźcem do jego naprawy. Widok głodnego czerwiu — bodźcem do karmienia, natknięcie się na słomkę leżącą na dnie ula pobudzi pszczołę do schwytania jej i wywleczenia na zewnątrz. Trzeba tu jednak zrobić pewne zastrzeżenie. Nie każda pszczoła podejmie każdą pracę. Pszczoła lotna — zbieraczka nie przyłączy się do łańcuszka pszczół wypacających wosk i nie weźmie udziału w budowaniu matecznika, podobnie jedno, dwudniowa pszczoła nie poleci w pole.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
