Sikory — domniemane szkodniki pasiek

tekst: Stanisław Kirkor

Pszczelarstwo, Rok XIII, nr 2, luty 1962 — Prof. dr Stanisław Kirkor

Prof. dr Stanisław Kirkor

strona 40

Od góry: sikora czubatka, sikora bogatka, sikora błękitna, sikora sosnówka, sikora raniuszek-długoogoniasta.
Od góry: sikora czubatka, sikora bogatka, sikora błękitna, sikora sosnówka, sikora raniuszek-długoogoniasta.

Do najbardziej może znanych i najczęściej spotykanych w pasiekach ptaków zaliczamy sikory (Paridae). W Polsce mamy kilka rodzajów sikor, a więc: sikora sosnówka (Parus ater L), sikora czubatka (P. cristatus L), sikora uboga (P. palustris L), sikora czarnogłówka (P. atricapillus L), sikora lazurowa (P. cyanus Pall) sikora modra (P. ceruleus L), sikora bogatka (P. Maior L.). Wszystkie cechuje ogromna zwinność, ciekawość i wścibstwo oraz podobny sposób odżywiania. Odżywiają się bowiem owadami, których tępią całe masy. Stąd też są to jedne z najpożyteczniejszych i najbardziej godnych ochrony ptaków.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy