Dotychczasowe wyniki wiosennych pomiarów czerwiu
tekst: Wojciech Bojarczuk
Pszczelarstwo, Rok I, nr 5, wrzesień–październik 1950 — WOJCIECH BOJARCZUK

WOJCIECH BOJARCZUK
strona 1
Instytut Pszczelarski opracowuje wiele zagadnień natury teoretycznej i praktycznej. W roku obecnym przeprowadzono badania nad maksymalną nieśnością matki pszczelej w szczytowym okresie czerwienia.
Od 1946 r. stopniowo rozpoczęto wiosenne przemierzanie ilości czerwiu w ulach różnych systemów. Należało zbadać jakie położenie i kształt przybiera powierzchnia czerwiu na płaszczyźnie plastra i, co ważniejsze, jak pszczoły dostosowują do danej ramki swe zdolności wygrzewania czerwiu, a co zatem idzie, czy i jaki kształt ramki sprzyja lepiej wiosennemu czerwieniu.
Czas przemierzania ustalono na drugą połowę kwietnia, tj. na okres, gdy kłąb pszczeli właśnie rozluźnił się, utracił swą zimową spoistość, a tym samym uzależnił się od warunków cieplnych danego gniazda, na co i ramka danego systemu ula prawdopodobnie pewien wpływ wywiera.
Każdy pszczelarz wie, że na kształt powierzchni czerwiu ramka ma wpływ decydujący. W ramce wąsko-wysokiej, jak np. warszawska, Ciesielskiego, czerw ma postać elipsy stojącej; w ramce nisko-szerokiej, jak np. Dadanta, Związkowej, „Nowoczesnej“ — postać elipsy leżącej. Na ramkach zbliżonych do kwadratu czerw ma postać mniej lub więcej kolistą.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
