Czytelnicy piszą
tekst: Wacław Wichura, Zygmunt Jasiński
Pszczelarstwo, Rok III, nr 1, styczeń 1952 — Wacław Wichura; Zygmunt Jasiński
strona 17
O leczeniu jadem pszczelim
Lecznicze właściwości jadu pszczelego niejednokrotnie omawiane były na łamach fachowej prasy pszczelarskiej. Ponieważ wyniki leczenia w wielu wypadkach są istotnie bardzo dobre, pożytecznie będzie omówić samą technikę wprowadzania pod skórę jadu pszczelego w miejscu ściśle określonym. Nie będę mówić o jadzie w postaci specjalnych zastrzyków, stosowanych przez lekarzy lecz o zwykłych użądleniach, dla celów leczniczych.
Nie wystarczy podrażnić pszczoły i odsłonić chorą część ciała, aby zechciały one żądlić w tym właśnie miejscu. Trzeba je przystawiać tam, gdzie kuracja tego wymaga.
Świeże schorzenia dają się szybko wyleczyć, zadawnione wymagają dłuższej kuracji. Niezmiernie ważne jest zbadanie wrażliwości pacjenta na jad pszczeli przed przystąpieniem do leczenia użądleniami. Są osoby, które po jednym użądleniu są formalnie chore, puchną na całym ciele, dostają bąbli, gorączki itp. Niezbędne jest wstępne poinformowanie się czy osoba poddawana leczeniu była kiedykolwiek użądlona przez pszczołę, osę, trzmiela i jak na to reagowała. Nie prowadźmy kuracji zbyt forsownie, lecz rozpoczynajmy naszą praktykę od jednego użądlenia w chore miejsce. Jeżeli organizm nie będzie buntować się, a cierpienie jeszcze nie ustąpi, zastosujemy trzy żądła, a potem i więcej. Zdarzają się wypadki, że u wielu osób odpornych na jad, trzeba zastosować 20 — 30 użądleń, pamiętajmy bowiem, że pszczoła zmuszona do żądlenia nie wprowadza takiego zapasu
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
