Czy zbadano już przyczynę zmiennej długości języczka pszczół?
tekst: Mieczysław Lipiński
Pszczelarstwo, Rok X, nr 6, czerwiec 1959 — MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
MIECZYSŁAW LIPIŃSKI
strona 165
Długość języczka pszczół jest przedmiotem dużego zainteresowania pszczelarzy. Dłuższy języczek umożliwiałby bowiem pszczołom zbieranie nektaru z głębokich kwiatów koniczyny czerwonej, a ponieważ roślina ta jest u nas często spotykana w uprawie, więc mogłaby ieraz dostarczyć dużych zbiorów miodu.
Usiłowania zmierzające do tego, aby pszczoły mogły uzyskać pożytek z koniczyny czerwonej, biegły w dwóch kierunkach. Już przed pierwszą wojną światową zaczęto do północnej Europy sprowadzać pszczoły włoskie i kaukaskie, które mają dłuższe języczki i łatwiej dosięgają do nektaru tych kwiatów; w okresie międzywojennym starano się prócz tego wyselekcjonować koniczynę o krótszych rurkach kwiatowych. Obie metody nie dały spodziewanych wyników. Nic nie słychać u nas o koniczynie, która miałaby krótsze rurki kwiatowe, a pszczoły sprowadzane z południa do środkowej i północnej Europy zatraciły z czasem pierwotną większą długość języczka i upodobniły się pod tym względem do pszczół miejscowych.
Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”
Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.
Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna
Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.
Masz już dostęp? Zaloguj się.
