Czy zawsze pszczoły zakitowują ściany uli słomianych?

tekst: Franciszek T. Chimowicz

Pszczelarstwo, Rok XIX, nr 10, październik 1968 — Franciszek T. Chimowicz

strona 11

(Artykuł dyskusyjny)

Nie znałem dotąd uli zbudowanych z drewna, płyt pilśniowych i słomy, które by nie były kitowane przez pszczoły od wewnętrznej strony. Nie zauważyłem też większych różnic w kitowaniu gniazd i miodni z powodu wewnętrznego kształtu pszczelego pomieszczenia. Stopień zakitowania na wewnętrznych ściankach uli wzrastał jedynie przed każdą zimą, a także w wypadkach wyraźnego „starzenia” się ich i niszczenia. Wykluczyć chciałbym w tym miejscu wyraźne linie kitu powstałe w miejscach styku ramek ze ścianami wewnętrznymi. Takie już pszczele prawo, że szpary szerokości mniejszej od 4 mm pszczoły zakitowują, a większe od 8 mm — wypełniają woszczyna[?].

W ulach słomianych, gdzie powierzchnia ścian zarówno szytych, jak i nitowanych ma różnego wymiaru nierówności, kitowanie jest całkowicie uzależnione od stopnia sprasowania (zgniecenia) słomy. Wielkość wylotów i samoczynnej wentylacji nieznacznie tylko wpływa na obkitowywanie słomianych ścian, znaczniejszy natomiast wpływ wywiera ich grubość. Gospodarzyłem w ulach słomianych o grubości ścian 10 cm i 7 cm. Obecnie buduję tylko ule o ścianach grubości 6 cm. Okazało się bowiem, że słoma, nie tylko zgnieciona, ale wprost „zmiażdżona” lewarkiem 8-10 tonowym w odpowiednim prawidle, nie straciła przypisywanych jej walorów izolacyjnych, ale przeciwnie, jeszcze bardziej je syskała. Brak powietrza w poszczególnych źdźbłach i komorach, któremu tak wiele przypisywano wagi, wcale nie obniżył wartości izolacyjnych ścian, ale jeszcze je podniósł. Dowodem tego było niekitowanie ścian. Jak silnie powinna być sprasowana słoma, by okazała się najbardziej przydatna, trudno mi ustalić (mogą to zbadać naukowcy). Warto nad tym prowadzić badania. Dodam tylko, że woda lana nawet pod znacznym ciśnieniem nie dochodziła nawet do środka 6-centymetrowej grubości ściany.

Pszczoły nie zakitowały ścian może również i dlatego, że nie zastosowałem tradycyjnego szycia, które w wypadku użycia drutu znacznie oziębia zimą wnętrze gniazda. Przy takim zgnieceniu słomy wystarczające okazało się obwiązywanie ścian w odstępach 8—10 cm. Odpadło też przeszywanie lub nitowanie poprzeczne. Sprasowanie słomy siłą ok. 8—10 ton nadało jej również całkowitą wytrzymałość konstrukcyjną na każdą próbę zniekształcenia.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy