Czy ule „standard“ przydatne są w polskim klimacie?

tekst: Leonard Weber

Pszczelarstwo, Rok XVII, nr 1, styczeń 1966 — Inż. Leonard Weber

(Artykuł dyskusyjny)

Inż. Leonard Weber

strona 16

winieta działu — szary prostokąt z białym kształtem i napisami „SPRZĘT” i „URZĄDZENIA”

W artykule opublikowanym w nr 7—8/64 „Pszczelarstwa” pod tytułem „Szukamy nowych dróg” autor — kol. Witkoś — powołał się na moją opinię o ulach standard konstrukcji rutowskiej. Chciałbym tu zabrać głos na ten temat. Z góry zastrzegam się usilnie, że celem mojej wypowiedzi nie jest ani propagowanie uli o ścianach pojedynczych, ani zwalczanie uli ciepłych, a jedynie omówienie tego zagadnienia i podzielenie się z ogółem Czytelników moimi doświadczeniami, bo hodowałem w tych i podobnych ulach pszczoły na dużą skalę i w różnych miejscowościach naszego kraju.

Dziś nie ulega żadnej wątpliwości, że ule „standard” rutowskiej konstrukcji, opisane szczegółowo w 64 r. w naszym czasopiśmie są na świecie najbardziej rozpowszechnione w krajach o różnych klimatach, jak np.: w całej Ameryce (głównie w Stanach Zjednoczonych) i Kanadzie, w Nowej Zelandii, Australii, południowej Afryce, Azji, (Japonia, Chiny, Bliski Wschód) i w europejskich — jak Francja, Włochy, a zwłaszcza Związek Radziecki, w którym to kraju wprowadzają do wielkich pasiek te ule, często nazywane wielokorpusowymi. Dziś, można powiedzieć, dominują na świecie dwa typy uli — standardowe Roota i Dadanta.

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy