Charakterystyka uli używanych w Polsce

tekst: Stefan Grzybowski

Pszczelarstwo, Rok IX, nr 12, grudzień 1958 — STEFAN GRZYBOWSKI

winieta działu „Gospodarka pasieczna” — rysunek kwiatu z ząbkowanym liściem przy czarnym pasie z napisem

STEFAN GRZYBOWSKI

strona 340

Wszystkie typy uli możemy podzielić na leżaki i stojaki. Pojęcia te nie powstały z kształtu ramki, ale zależy to od położenia miodni w stosunku do gniazda. W leżakach miód dla pszczelarza pszczoły magazynują obok gniazda, w stojaku — nad gniazdem. Ramka 26 × 36 cm stosowana bywa i w ulach nadstawkowych (stojakach) i w leżakach; ramka 43,5 cm × 30 cm i w ulu Dadanta i w warszawskim poszerzonym itd. Ramka nie decyduje o zaliczeniu ula do danego systemu. Wszelkie zmiany, polegające na upodobnieniu typowego leżaka do stojaka przez dodanie mu nadstawki albo poszerzenie gniazda w ulu typowo nadstawkowym, nie są, moim zdaniem, wskazane. Nadstawka u leżaka powoduje zatracenie największej zalety tego ula — dostępu każdej chwili do gniazda.

Dostęp do wnętrza ula może być różny: z góry, z boku, od tyłu. W Polsce najbardziej rozpowszechnione są ule dostępne z góry. Ule dostępne z boku lub od tyłu nadają się bardziej do gospodarki pawilonowej. Jeżeli chodzi o oszczędność pracy pszczelarza, bezwarunkowo trzeba oddać pierwszeństwo ulom dostępnym z góry.

W niektórych częściach Polski przeważają po pasiekach ule warszawskie,

Ten tekst pochodzi z archiwum „Pszczelarstwa”

Pełne teksty starszych roczników miesięcznika otwiera dostęp do archiwum: w cenie prenumeraty rocznej albo osobno za 15,00 zł miesięcznie.

Na miesiąc — 15 zł Na 6 miesięcy — 45 zł Na 12 miesięcy — 95 zł Prenumerata roczna

Dostęp włącza się automatycznie w chwilę po opłaceniu.

Masz już dostęp? Zaloguj się.

Podobne wpisy